1. Se unha das condici\u00f3ns sine qua non<\/i> para poder falar de aut\u00e9ntico movemento de masas de esquerdas, e non de carrusel electoral, \u00e9 que exista autonom\u00eda a respecto das ideas, medios e organizaci\u00f3ns hexem\u00f3nicas, as Marchas da Dignidade, coa s\u00faa capacidade para mobilizar a milleiros partindo da autoorganizaci\u00f3n de cidad\u00e1ns conscientes, movementos sociais, sindicatos e partidos non sist\u00e9micos baixo o manto de silencio dos grandes media e o desentendemento absoluto do social-liberalismo e dos sindicatos de concertaci\u00f3n que vergo\u00f1entamente se reun\u00edan con Rajoy, B\u00e1\u00f1ez e o xefe da patronal poucos d\u00edas antes, po\u00f1en de manifesto o que cada vez semella m\u00e1is obvio: o r\u00e9xime pol\u00edtico-econ\u00f3mico-cultural que sustenta hoxe o entramado institucional do Estado Espa\u00f1ol sofre unha aguda crise de hexemon\u00eda que est\u00e1 a aboiar primeiro na desafecci\u00f3n do \u00abpobo de esquerdas\u00bb coas organizaci\u00f3ns que at\u00e9 o de agora actuaban como mediadoras-integradoras. Unha crise que os documentais televisivos a cantar as xestas da Transici\u00f3n co gallo da morte de Adolfo Su\u00e1rez non van conseguir remediar.<\/p>\n
2. As arelas da esquerda non esclerotizada \u2014ou non medo\u00f1enta ante o movemento real das masas reais e que soubo ler no 15M o verdadeiro s\u00edntoma de malestar que era\u2014 para que aquel magma potencialmente transformador tornase nun movemento moito m\u00e1is estruturado e con obxectivos pol\u00edticos m\u00e1is claros est\u00e1n a verse colmadas no que hoxe representan as Marchas da Dignidade: a converxencia do esp\u00edrito de indignaci\u00f3n sa\u00eddo do 15M cunha vertebraci\u00f3n program\u00e1tica que apunta de xeito certeiro ao inimigo principal neste momento: a d\u00e9beda e a chamada Troika (FMI, BCE, CE).<\/p>\n
3. O alleamento (ou ignorancia) coa que parte do nacionalismo galego viviu a existencia das Marchas da Dignidade, como antes vivira o fen\u00f3meno 15M, demostra a vixencia daquela \u201cTeor\u00eda dos dous mundos\u201d utilizada no seu momento por Xos\u00e9 Manuel Beiras para describir a un nacionalismo galego ensimismado que confunde o seu propio mundo org\u00e1nico cunha realidade conformada, cada vez dun xeito m\u00e1is decisivo neste presente ca\u00f3tico, polas din\u00e1micas menos homologables e previsibles de movementos sociais cr\u00edticos, capaces e l\u00facidos.<\/p>\n
4. A claridade do discurso socio-econ\u00f3mico unido \u00e1 aparente asunci\u00f3n da pluralidade no nacional permite enxergar \u2014nesa amalgama de esquerdas que fan pol\u00edtica, porque o padecen, no marco do actual Estado espa\u00f1ol\u2014 un terreo de xogo practicable para continuar no proceso de acumulaci\u00f3n de forzas. Tam\u00e9n para os que consideramos que a nosa naci\u00f3n \u00e9 Galiza e que entendemos acertado forxar alianzas para loitar por unha quebra democr\u00e1tica a nivel de Estado que dea un golpe de tem\u00f3n \u00e1 cuesti\u00f3n socio-econ\u00f3mica (na que impugnar con todas as consecuencias as actuais relaci\u00f3ns de poder entre o sur e o norte da UE ser\u00e1 central) e que poida supo\u00f1er un paso de xigante na resoluci\u00f3n das cuesti\u00f3ns nacionais do propio Estado Espa\u00f1ol.<\/p>\n
\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\u00a0<\/p>\n
Se unha das condici\u00f3ns sine qua non para poder falar de aut\u00e9ntico movemento de masas de esquerdas, e non de carrusel electoral, \u00e9 que exista autonom\u00eda a respecto das ideas, medios e organizaci\u00f3ns hexem\u00f3nicas, as Marchas da Dignidade, coa s\u00faa capacidade para mobilizar a milleiros partindo da autoorganizaci\u00f3n de cidad\u00e1ns conscientes, movementos sociais, sindicatos e partidos non sist\u00e9micos baixo o manto de silencio dos grandes media e o desentendemento absoluto do social-liberalismo e dos sindicatos de concertaci\u00f3n po\u00f1en de manifesto o que cada vez semella m\u00e1is obvio: o r\u00e9xime pol\u00edtico-econ\u00f3mico-cultural que sustenta hoxe o entramado institucional do Estado Espa\u00f1ol sofre unha aguda crise de hexemon\u00eda que est\u00e1 a aboiar primeiro na desafecci\u00f3n do ‘pobo de esquerdas’ coas organizaci\u00f3ns que at\u00e9 o de agora actuaban como mediadoras-integradoras. <\/p>\n","protected":false},"author":9,"featured_media":2606,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[13],"tags":[],"class_list":["post-2605","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-la-izquierda-a-debate"],"aioseo_notices":[],"aioseo_head":"\n\t\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t