F\u00edxense vostedes niste absurdo -un absurdo perigoso-. Onte, cando a\u00ednda eramos un pa\u00eds pobre pero potencialmente rico, os escasos, atrasados medios de produci\u00f3n e os numerosos, a\u00ednda renovables recursos naturais estaban, literalmente, en maos do pobo (esa palabra que agora tanto amola \u00f3s \u00absoci\u00f3logos\u00bb, \u00f3s \u00abfil\u00f3sofos\u00bb e \u00f3s \u00abpol\u00edticos\u00bb). E digo literalmente porque, a\u00ednda que moitos dos nosos paisanos non os posu\u00edan, eran iles, sen d\u00fabida, quen manexaban a terra e o gando, o mar e o peixe, a madeira e a pedra, a la e o li\u00f1o… Hoxe, en troques, cando xa somos un pa\u00eds disque rico pero sumido a feito noutra clase de pobreza igual ou pior, os medios de produci\u00f3n, crecentes e mellorados, e os recursos naturais, minguantes e esquilmados, est\u00e1n, mormente, en maos dunhas poucas empresas for\u00e1neas. E aquiles que durante s\u00e9culos levaron sobre os seus ombros a grav\u00edsima carga de nos daren de comer e de vestir est\u00e1n case que a piques de se extinguiren: os \u00abantigos\u00bb traballadores.<\/p>\n
Ata os anos setenta do pasado s\u00e9culo, a Galiza foi unha naci\u00f3n practicamente labrega, mari\u00f1eira e artes\u00e1, formada por centos de milleiros de familias que, m\u00e1is mal que ben, lograron sobrevivir e nos axudaron a sobrevivirmos dende sempre. E non s\u00f3 aport\u00e1ndono-lo alimento real sen\u00f3n tam\u00e9n conservando e transmitindo o noso celme: unha lingua, unha cultura, unha historia, unhas crenzas, un esp\u00edrito, en fin: a nosa maneira de sermos e de estarmos no mundo. Abof\u00e9 eran pobres, moi, moi pobres, mais s\u00f3 nun senso material. Non por falta de medios nin de recursos -que iles co\u00f1ec\u00edan e entend\u00edan millor que ningu\u00e9n- sen\u00f3n porque aquiloutros fulanos, os menos, os nobres, os deputados, os caciques, que rex\u00edan as s\u00faas vidas prefer\u00edan telos as\u00ed, asoballados na miseria, pra seguiren vivindo \u00e1 s\u00faa costa e vir\u00e1ndolles as costas. O pobo galego do mar e do agro non gozaba, en efecto, de ning\u00fan dos benestares do que gozaba o das cidades, pero non porque os rexeitara sen\u00f3n porque endexamais ningu\u00e9n fixo ren por darllos. En qu\u00e9 devir\u00eda aquela Galiza secular de labregos, mari\u00f1eiros e artes\u00e1ns de ter daquela nas s\u00faas aldeas, nas s\u00faas parroquias escolas como Deus manda, hospitais como Deus manda, f\u00e1bricas como Deus manda, luz, auga, hixiene, v\u00edas de comunicaci\u00f3n…, en fin, todas esas cousas que dende o s\u00e9culo XIX entendemos por \u00abprogreso\u00bb? Endexamais o saberemos. Porque endexamais, insisto, ningu\u00e9n llas deu cando as precisaba. E agora que, por fin, a Galiza comeza a uliscar qu\u00e9 era o dia\u00f1o ise do \u00abprogreso\u00bb, resulta que iles, os labregos, os mari\u00f1eiros, os artes\u00e1ns como tales est\u00e1n a desaparecer. E, canda iles, toda aquela sabedor\u00eda, esoutra clase de riqueza que entra\u00f1aba a s\u00faa Vida.<\/p>\n
Os primeiros socialistas e anarquistas pretend\u00edan mellora-la existencia das clases traballadoras, renovando, por unha banda, os medios de produci\u00f3n e, por outra, entreg\u00e1ndolles os recursos naturais que iles laboraban a prol dos explotadores. Os primeiros, secas\u00ed, non deixaban de ver na concepci\u00f3n da existencia que ti\u00f1a o pobo unha \u00abpeste\u00bb a erradicaren, e, lonxe de tentaren comprendelo e de outorg\u00e1renlle voz e voto, devi\u00f1eron en aut\u00e9nticos ditadores: noutros bur\u00f3cratas\/represores que impuxeron a forza o benestar do \u00abEstado\u00bb (ou sexa, o seu) no canto do benestar -e dende logo a liberdade- da xente. Os segundos, ai, foron perseguidos tanto polos comunistas coma polos inimigos de ambos: os ricos. Pero as brev\u00edsimas tentativas de instaurar na terra o Reino da Anarqu\u00eda demostran que as s\u00faas intenci\u00f3ns eran moi, moi distintas \u00e1s daquiles que maquinaron a \u00abditadura do proletariado\u00bb.<\/p>\n
Medrou o Capitalismo, e, canda il, a s\u00faa relixi\u00f3n: o Progreso. E, por fin, chegou iste tam\u00e9n \u00e1 Galiza. Tarde? Non o sei. O que sei \u00e9 que ise progreso, no canto de axudar a mellora-la vida dos labregos, dos mari\u00f1eiros, dos artes\u00e1ns… est\u00e1 a acabar con todos iles. E as\u00ed voltamos \u00f3 absurdo do principio. Que si, que xa hai auga, electricidade, estradas, sa\u00fade, hixiene… nas parroquias da Galiza. Por ter, mesmo te\u00f1en Internet: o summun da felicidade. Pero de que lle serven agora todos ises adiantos, cando as s\u00faas vilas e as s\u00faas aldeas est\u00e1n a ficar desertas? Era o minifundismo aquela maldici\u00f3n que nos aprend\u00edan os libros de Ciencias Sociais? \u00c1 vista dos resultados das nosas \u00abpol\u00edticas agrarias\u00bb, cada vez estou m\u00e1is certo de que non. Pois, que vale m\u00e1is: termos mill\u00f3ns de familias vivindo de e elaborando os seus produtos (con medios, iso si, e recursos sabiamente renovados) ou termos unhas cantas empresas, inda por riba estranxeiras, que s\u00f3 pensan nos seus propios dividendos e non no benestar da naci\u00f3n que arrasan?<\/p>\n
O Novo Plano Acu\u00edcola que busca impo\u00f1e-la Xunta bipartita sup\u00f3n repetiren no noso mar os erros que xa se cometeron no noso agro. Un exemplo pra berrarmos: Corrubedo. No canto de apostaren por pequenas granxas levadas polos mari\u00f1eiros da zona, os gobernantes actuais pretenden po\u00f1er trescentos mil metros cadrados das nosas costas na bandexa dunha empresa norueguesa chamada Stolt Sea Farm, \u00e1 que, por suposto, lle importa un carallo o futuro de tant\u00edsimas familias. Ben, pois que saiban que NON o permitiremos. Porque xa est\u00e1 ben de que todos -inclu\u00eddos os intelectuais diste pa\u00eds, cegos e xordos perante ela- deixemos de ve-la nosa xente coma unha casa ruinosa que c\u00f3mpre derrubarmos pra facermos outra que ningu\u00e9n habitar\u00e1.<\/p>\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\t\t\t<\/P>
\t\t\t<\/P>
\t\t\t<\/P>
\t\t\t<\/P>
\t\t\t<\/P>
Fíxense vostedes niste absurdo -un absurdo perigoso-. Onte, cando aínda eramos un país pobre pero potencialmente rico, os escasos, atrasados medios de produción e os numerosos, aínda renovables recursos naturais estaban, literalmente, en maos do pobo (esa palabra que agora tanto amola ós "sociólogos", ós "filósofos" e ós "políticos"). E digo literalmente porque, aínda que moitos dos nosos paisanos non os posuían, eran iles, sen dúbida, quen manexaban a terra e o gando, o mar e o peixe, a madeira e a pedra, a la e o liño… Hoxe, en troques, cando xa somos un país disque rico pero sumido a feito noutra clase de pobreza igual ou pior, os medios de produción, crecentes e mellorados, e os recursos naturais, minguantes e esquilmados, están, mormente, en maos dunhas poucas empresas foráneas. E aquiles que durante séculos levaron sobre os seus ombros a gravísima carga de nos daren de comer e de vestir están case que a piques de se extinguiren: os "antigos" traballadores. Ata os anos setenta do pasado século, a Galiza foi unha nación practicamente labrega, mariñeira e artesá, formada por centos de milleiros de familias que, máis mal que ben, lograron sobrevivir e nos axudaron a sobrevivirmos dende sempre. E non só aportándono-lo alimento real senón tamén conservando e transmitindo o noso celme: unha lingua, unha cultura, unha historia, unhas crenzas, un espírito, en fin: a nosa maneira de sermos e de estarmos no mundo. Abofé eran pobres, moi, moi pobres, mais só nun senso material. Non por falta de medios nin de recursos -que iles coñecían e entendían millor que ninguén- senón porque aquiloutros fulanos, os menos, os nobres, os deputados, os caciques, que rexían as súas vidas preferían telos así, asoballados na miseria, pra seguiren vivindo á súa costa e virándolles as costas. O pobo galego do mar e do agro non gozaba, en efecto, de ningún dos benestares do que gozaba o das cidades, pero non porque os rexeitara senón porque endexamais ninguén fixo ren por darllos. En qué deviría aquela Galiza secular de labregos, mariñeiros e artesáns de ter daquela nas súas aldeas, nas súas parroquias escolas como Deus manda, hospitais como Deus manda, fábricas como Deus manda, luz, auga, hixiene, vías de comunicación…, en fin, todas esas cousas que dende o século XIX entendemos por "progreso"? Endexamais o saberemos. Porque endexamais, insisto, ninguén llas deu cando as precisaba. E agora que, por fin, a Galiza comeza a uliscar qué era o diaño ise do "progreso", resulta que iles, os labregos, os mariñeiros, os artesáns como tales están a desaparecer. E, canda iles, toda aquela sabedoría, esoutra clase de riqueza que entrañaba a súa Vida.Os primeiros socialistas e anarquistas pretendían mellora-la existencia das clases traballadoras, renovando, por unha banda, os medios de produción e, por outra, entregándolles os recursos naturais que iles laboraban a prol dos explotadores. Os primeiros, secasí, non deixaban de ver na concepción da existencia que tiña o pobo unha "peste" a erradicaren, e, lonxe de tentaren comprendelo e de outorgárenlle voz e voto, deviñeron en auténticos ditadores: noutros burócratas\/represores que impuxeron a forza o benestar do "Estado" (ou sexa, o seu) no canto do benestar -e dende logo a liberdade- da xente. Os segundos, ai, foron perseguidos tanto polos comunistas coma polos inimigos de ambos: os ricos. Pero as brevísimas tentativas de instaurar na terra o Reino da Anarquía demostran que as súas intencións eran moi, moi distintas ás daquiles que maquinaron a "ditadura do proletariado". Medrou o Capitalismo, e, canda il, a súa relixión: o Progreso. E, por fin, chegou iste tamén á Galiza. Tarde? Non o sei. O que sei é que ise progreso, no canto de axudar a mellora-la vida dos labregos, dos mariñeiros, dos artesáns… está a acabar con todos iles. E así voltamos ó absurdo do principio. Que si, que xa hai auga, electricidade, estradas, saúde, hixiene… nas parroquias da Galiza. Por ter, mesmo teñen Internet: o summun da felicidade. Pero de que lle serven agora todos ises adiantos, cando as súas vilas e as súas aldeas están a ficar desertas? Era o minifundismo aquela maldición que nos aprendían os libros de Ciencias Sociais? Á vista dos resultados das nosas "políticas agrarias", cada vez estou máis certo de que non. Pois, que vale máis: termos millóns de familias vivindo de e elaborando os seus produtos (con medios, iso si, e recursos sabiamente renovados) ou termos unhas cantas empresas, inda por riba estranxeiras, que só pensan nos seus propios dividendos e non no benestar da nación que arrasan?O Novo Plano Acuícola que busca impoñe-la Xunta bipartita supón repetiren no noso mar os erros que xa se cometeron no noso agro. Un exemplo pra berrarmos: Corrubedo. No canto de apostaren por pequenas granxas levadas polos mariñeiros da zona, os gobernantes actuais pretenden poñer trescentos mil metros cadrados das nosas costas na bandexa dunha empresa norueguesa chamada Stolt Sea Farm, á que, por suposto, lle importa un carallo o futuro de tantísimas familias. Ben, pois que saiban que NON o permitiremos. Porque xa está ben de que todos -incluídos os intelectuais diste país, cegos e xordos perante ela- deixemos de ve-la nosa xente coma unha casa ruinosa que cómpre derrubarmos pra facermos outra que ninguén habitará.<\/P><\/p>\n","protected":false},"author":9,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[13],"tags":[],"class_list":["post-830","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-la-izquierda-a-debate"],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/espai-marx.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/830","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/espai-marx.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/espai-marx.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/espai-marx.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/9"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/espai-marx.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=830"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/espai-marx.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/830\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/espai-marx.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=830"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/espai-marx.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=830"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/espai-marx.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=830"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}